باز دیشب چشمانم را که بر هم گذاشتم
نسیم بوی تو در مشامم پیچید و چشمان زیبایت
تابلوی نگاه را بر دیوار دلم آویخت
و دستان گرمت درهای جدایی را درهم کوبید
و صد واژه ی پر مهر از لبانت جاری شد
تو مثل هیچ کس مهربان بودی
تو مثل هیچ کس خندان بودی
تو مثل هیچ کس اما مثل همیشه زیبا بودی
من و تو باز هم دستانمان در دست هم بود
و باز هم با گام های بلندمان سنگ فرش های خیابان را می پیمودیم
و مثل همیشه مقصدمان نامعلوم بود
نمی دانم ؟.........نمی دانم می شود که ما
همیشه در کنار هم باشیم
و تو با وجود گرمت به کالبد یخ زده ام گرما ببخشی
و مرا اسیر نگاه جادویی ات کنی
و یار همیشگی من باشی
ای کاش هیچ وقت این شب به صبح نرسد
تا من بیشتر از تو
تورا ببینم

...

بیا کنارم بنشین تا نگاهت کنم .

بیا تا درون اقیانوس چشمانت شنا کنم .

•´¯`• ღ♥ღ    تقدیم به عشقم رزا   ღ♥ღ •´¯`•

مي دوني دوست يعني چي؟ د:داشتن و:اونيکه س:ستايش کردنش ت:تمومي نداره
 *.*.*.*.*.*
اي کاش مي توانستند از آفتاب ياد بگيرند که بي دريغ باشند در دردها و شادي هاشان حتي با نان خشک شان و کاردهاي شان را جز از براي قسمت کردن بيرون
 *.*.*.*.*.*
در شيريني بوسه غرق بوديم كه ناگهان شوري اشك رابر لبانم احساس كردم و فهميدم كه اين بوسه ي جدايست
گريستن خوب نيست مگر بشود جوري گريست که چشمها نفهمند روزي که گفتي منتظر باش و رفتي تنها شدم وگريستم ، اما هم اکنون تنها نيستم انتظار با من است ولي هر دو با هم مي گرييم
 *.*.*.*.*.*
دوست داشتن هميشه گـــفتن نيست گاه سکوت است و گاه نگــــــاه ... غـــــريبه ! اين درد مشترک من و توست که گاهي نمي توانيم در چشمهاي يکديگــر نگــــاه کنيم.
 *.*.*.*.*.*
بعد از رفتن تو فقط من مانده ام و روزهايي كه بي تو تكرار مي شوند و من در خلوت شبهاي بي ستاره ام
از به تو انديشيدن عادتي ساخته ام دراز به درازاي آرزوهايي كه برايت داشتم و هنوز نمي دانم برق نگاه
كدامين ليلي ني ني چشمان تو را خيره كرد و تيشه ي عشق كدامين فرهاد ريشه ي عشقمان را خشكاند !
اما ميدانم كه چون مجنون تا ابد در بيابان چشمانت به انتظار تو خواهم ماند....
 *.*.*.*.*.*
شبي از پشت يک تاريکي غمناک و باراني تو را با لهجه گلهاي نيلوفري صدا کردم. تمام شب براي با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهايت دعا کردم . پس از يک جستجوي نقره اي در کوچه هاي آبي احساس تو را از بين گلهايي که در تنهاييم روئيد با حسرت جدا کردم .
 *.*.*.*.*.*
اون كه مي گفت جونش به جونت بنده حالا داره به گريهات مي خنده
 *.*.*.*.*.*
گاه يک لبخند آنقدر عميق ميشود که گريه ميکنم گاه يک نغمه آن قدر دست نيافتني است که با آن زندگي ميکنم گاه يک نگاه آن چنان سنگين است که چشمانم رهايش نميکنند گاه يک عشق آن قدر ماندگار است که فراموشش نميکنم  
 *.*.*.*.*.*
 دنيا را بد ساختند .......... کسي را که دوست داري تو را دوست ندارد کسي که تو را دوست دارد تو دوستش نمي داري اما کسي که تو دوسش داري و او هم دوستت دارد، به رسم و آيين هرگز به هم نمي رسيد و اين رنج است زندگي يعني اين............
 *.*.*.*.*.*
کاش رويا هايمان روزي حقيقت مي شدند... تنگناي سينه ها دشت محبت مي شدند... سادگي مهر و صفا قانون انسان بودن است... کاش قانونهايمان يک دم رعايت مي شدند ...اشکهاي همدلي از روي مکر است و فريب ...،کاش روزي چشم هامان با صداقت مي شدند... گاهي از غم مي شود ويران دلم ...، کاشکي دلها همه مردانه قسمت ميشدند
 *.*.*.*.*.*
آنکس که مي گفت دوستم دارد عاشقي نبود که به شوق من امده باشد رهگذري بود که روي برگهاي خشک پاييزي راه مي رفت صداي خش خش برگها همان اوازي بود که من گمان مي کردم ميگويد: دوستت دارم
 *.*.*.*.*.*
! ...... اون كه مي گفت بدون تو مي ميره دروغ مي گه دلش جنس كويره ..... دروغ مي گه تو گوش نده به حرفاش ...... نگو هنوز مي خواي بموني باهاش ...... خيال نكن بدون اون مي ميري ...... بزار بره ...... نباشه جوون مي گيري
 *.*.*.*.*.*
يه روز وقتي به گل نيلوفر نگاه مي کردم ترس تموم وجودمو برداشت که شايد منم يه روزمثل گل نيلوفر تنها بشم. سريع از کنار مرداب دور شدم. حالا وقتي که ميبينم خودم مرداب شدم دنبال يه گل نيلوفر مي گردم که از تنهايي نميرم و حالا مي فهمم گل نيلوفر مغرور نيست اون خودشو وقف مرداب کرده

 ديگر نگاه خسته ولي مهربان تو فکري براي اين دل شيدا نمي کند قلبـــم ميان بــاغ پر از لاله دلت يک شاخه ياس عاطفه پيدا نمي کند عمريست چشم به راه طلوع نگاه توام تا بشکند سکوت و شب از نور پر شود

 زندگي چيست خون دل خوردن پشت ديوار آرزو مردن

وقتي آدم تنها مي‌شه مثل باد مي‌مونه بي‌هدفه هي از اين سو به آن سو از اين خونه به آن خونه از اين كو به آن كو ، منم مثل بادم پر فريادم خنده‌هام گم شده گريه‌هام خشكيده

ياد بگيريم و به ياد بياريم چيزهاي کوچيکي رو که ميتونه زندگيه همه ي ما رو تغيير بده

ياد بگيريم که التيام زخم روح به اندازه ي زخم جسم مهم است

ياد بگيريم که آدمي همان چيزي را باور ميکند که پيوسته به خود ميگويد

ياد بگيريم واقعيت چيزي است که هست نه آن چيزي که ما ميخواهيم

ياد بگيريم که ناتواني از ماست نه از قدرت مسا له اي که پيش روي ما قرار دارد

ياد بگيريم که حضورمان پيوسته تغيير مثبتي در زندگي ديگران ايجاد کند حتي با يک سلام صميمانه

ياد بگيريم که هر چه اعمال و گفتار يکي نا خوشايندتر باشد به عشق بيشتري نياز دارد

ياد بگيريم که يک بچه اگر آنقدر بزرگ شده که بتواند دوست بدارد آنقدر بزرگ شده که بتواند غصه بخورد

و ياد بگيريم بيشتر از آنکه به ساعت خود نگاه کنيم ،همديگر را ببينيم شايد اين آخرين

لحظه ي ديدن من و تو باشد

۱ . یکی از بستگان خدا

۲ . امشب هم توی اتاق‌خواب هیچ اتفاقی نمی‌افته !

۳ . عشق تو

۴ . ( مسجد )

۵ . نامه ای از طرف خدا

۶ . دعای خیر

۷ . قصاب و سگ

۸ . پیرمردی 98 ساله

۹ . باهوش ترین زن دنیا

۱۰ . این چنین باش

۱۱ . حکايت شرلوک هلمز

۱۲ . الاغ

۱۳ . سیاست کشیش

۱۴ . ساعت چنده ؟

۱۵ . دیروز فردى که مانع پیشرفت شما در این اداره بود

۱۶ . وصيت نامه داريوش كبير

۱۷ . شکی که انسان را عوض میکند

۱۸ . اسکناس هزار تومانی

۱۹ . خدا

۲۰ . چه قدر سخته

۲۱ . صدف

۲۲ . انشاء

۲۳ . سكه

۲۴ . شاید حق با خدا باشد

۲۵ . یک ایرانی داخل بانک در منهتن نیویورک شد

۲۶ . مادر زنت

۲۷ . زورگو

۲۸ . اهمیت بستن گربه

۲۹ . سیب

۳۰ . ترک شیرازی 

درگوشه و كنار يه شهر بزرگ زير گنبد كبود در پناه خدادو نفر خيلي هواي همو داشتن. علي و رضا تو دوران سربازي با هم آشنا شدند. هميشه پشتيبان هم بودن رفاقت اونا زبانزد خاص و عام بود و حس حسودي همه را برانگيخته بود. هر كاري رو دوتايي انجام مي دادند همديگه رو تنها نمي گذاشتند. وقتي دوران سربازيشون تموم شد نيز بر سر رفاقت خود بودند ولي كم كم به راه خلاف كشيده شدند. آخرش يه شب دستشون رو شد و گير افتادند. توي زندون با هم عهد كردند كه وقتي آزاد شدند دور كار خلاف رو خط بكشند و ديگه دنبالش نرن بالاخره از زندون آزاد شدند و بعد يه مدت رضا به علي گفت من مي خوام ازدواج كنم مي خوام يه دختر خوب برام پيدا كني به سليقه ي خودت. علي بهش گفت چشم رضا جون تو جون بخواه. تو فاميل ما چيزي كه زياده دختر خوب تو آلبوم خانوادگيمون عكسشون هست امروز كه رفتم خونه عكساشونو پيدا ميكنم ميزارم تو  آلبوم خودم برات ميارم. رضا تشكر كرد و با دلي پر از اميد به خانه رفت و منتظر فردا شد. فرداي  آنروز علي با آلبوم سر قرار حاضر شد آلبوم رو به دست رضا داد گفت كدومش پسندته؟ بگو تا برات آستين بالا بزنم. رضا آلبومو ورق زد و عكسي رو در آوردو گفت اينو مي خوام همونيه كه دنبالش مي گشتم علي با شوق گفت كو؟ كودومو پسنديدي؟ عكسو از رضا گرفت يه دفه رنگش پريد. گفت اين نه يكي ديگه رو انتخاب كن. نه فقط همين واسه چي؟ علي گفت اين قراره مال من بشه خودشم مي دونه. رضا گفت نه من اينو مي خوام حسابي به دلم نشسته هنوز كه خبري نشده هنوز كه نرفتي جلو؟ علي گفت نه نرفتم. رضا گفت پس مال من. خواهش ميكنم اصلا علي اگه تو رفيق باشي ازش به خاطر رفيقت مي گذري نمي گذري؟علي گفت حالا من هيچي خود سارا رو چيكار كنم اون قبول نمي كنه مي دوني چند ساله با هم دوستيم؟به خاطر من همه ي خاستگاراشو رد كرده. اوونايي كه ميتونستند خوشبخترين آدم دنياش كنن اما به خاطر من موند و عروس نشد اگه بفهمه مي دوني چي فكر ميكنه؟ آخه چه جوري بهش بگم؟ اصلا چي به سارا بگم؟رضا گفت من اينا حاليم نيست يه جوري درستش كن. علي گفت به خاطر رفاقتمون باشه قول مي دم. بعد با گريه از رضا جدا شد وقتي رسيد خونه به سارا زنگ زد خودش گوشي رو برداشت بعد از سلام و احوال پرسي با گريه قضيه رو براش تعريف كرد. سارا هم گريه افتاد گفت علي مگه ديوونه شدي من تو رو مي خوام به پاي تو نشستم حالا اومدي مي گي زن دوستت بشم؟ من نميتونم من بي تو مي ميرم علي اين كارو با من نكن. التماس ميكنم. علي همين طور گريه مي كرد و در آخر به سارا گفت تو مگه منو دوست نداري؟ سارا گفت به خاطر تو زنده ام علي جون علي گفت اگه منو دوست داري قبول كن بهم ثابت كن كه دوسم داري قبول كن سارا گفت باشه فقط به خاطر اينكه بهت نشون بدم دوست دارم قبول مي كنم ولي بدون بدون تو دووم نمي يارم من ميميرم علي علي گفت پس قبول؟ سارا گفت آره ولي فقط به خاطر تو. وقتي علي به رضا گفت كه سارا رو راضي كردم هر دو تا تو بغل هم گريه كردن گريه ي رضا از شوق و مردونگي علي و گريه ي علي به خاطر از دست دادن تنها دليل بودنش و مردونگي اون(سارا) بود. به زودي بساط عروسي به راه افتاد همه اون شب شاد بودن جز سارا و علي. علي با وجود اصرار رضا اون شب به عروسي نرفت مي ترسيد از غصه دق كنه يا كاري دست خودش بده و عروسي به هم بريزه. بعد از فرداي اون شب رضا و سارا به ماه عسل رفتن و علي موندو يه مشت ياد و خاطره و دلي پر از غصه. علي به علت روحيه ي خراب دوباره به كار خلاف روي آورد و يه روز دستگير شد و افتاد تو زندون. تو زندون به خودش گفت وقتي آزاد شدم مي رم پيش رضا و براي شكستن عهدمون ازش عذر خواهي ميكنم. چون عهد بسته بودن ديگه دنبال خلاف نرن. وقتي علي آزاد شد يه راست به سراغ رضا رفت. زنگ درو زد رضا اومد دم در. علي بغلش پريد و گفت پسر چقدر چاق شدي. رضا دست علي رو پس زد و گفت شما؟ با كي كار داشتيد؟ علي گفت رضا ديوونه شدي من علي هستم، دوست دوران سربازي. ولي رضا گفت من علي رو نمي شناسم لطفا مزاحم نشيد آقا. علي گفت رضا اين بچه بازي ها چيه كه در مياري؟ اومدم ببينمت ولي رضا گفت من با شما كاري ندارم و درو بست علي مدتي مات و مبهوت دم در ايستاد حتي دوباره زنگ زد ولي اينبار كسي درو به روش باز نكرد. بلند داد زد اينه رسم رفاقت؟ باشه مي رم ولي بدون خيلي نامردي. احساس مي كرد ديگه هيچي نداره داشت دق مي كرد تنها اميدش سارا بود كه اونو از دست داد. بعدشم رضا كه حالا دست رد به سينش زده بود نا اميد و درمانده فقط جلو مي رفت. نمي دونست كجاست. با خودش مي گفت اگه مي دونستم اينقدر نامرده هيچ وقت كمكش نمي كردم. در دل به خود فحش مي داد كه چرا از اول اونو نشناخته. تو همين فكرا بودكه به يه كوچه خلوت رسيد. كنار ديوار دو نفرنشسته بودن داشتن با هم حرف مي زدن جلو رفت و گفت شما دوتا دوستين باهم؟ يکيشون گفت:"رفيقو چه رفيقيم الانم داريم از دزدي بر مي گرديم و ميخوايم پولا رو تقسيم کنيم"علي آه بلندي كشيد بهش گفتن چرا آه مي كشي؟" گفت به ياد گذشته ام افتادم. منم مثل شماها يه رفيق داشتم كه از جون برام عزيز تر بود ولي افسوس. علي مكث كرد... بهش گفتن چرا ساكت شدي؟ خوب بعدش چي شد؟ چرا تنهايي؟ پس كو اون دوست بامعرفتت ؟"علي با اصرار اون دوتا غصه رو براشون از اول تعريف كرد. دزدا خيلي ناراحت شدند و گفتن به خاطر مرامت كه از دختره به خاطر دوستت گذشتي و معرفت بيش از اندازت ما مقداري از پولامونو بهت قرض ميديم. برو يه كاري واسه خودت دستو پا كن بعد هر وقت داشتي بهمون برگردون. علي اولش قبول نكرد ولي اونا گفتن بهمون بر مي گردوني بگير. خيلي اصرار كردند. علي مقداري پول گرفت و خداحافظي كرد و رفت. بعد از اون روز زندگي علي زيرو رو شد. سرمايه ي عظيمي بدست آورد وپول اون دوتا دزدو بهشون برگردوند. كم كم بعد از يه مدت با يه خانم آشنا شد با اون شريك شد و سرمايش دوبرابر شد و بعد از چند ماه قرار شد با دختر اون خانم ازدواج كنه. شب عروسي در كمال ناباوري رضا رو ديد كه توي عروسي بود. با خودش گفت بهترين فرصته كه دوست نامردمو به همه بشناسونم رضا رو صدا زد كه بياد پيشش. بعد رو به جمعيت گفت خانوما و آقايون امشب مي خوام يكي از دوستامو بهتون معرفي كنم. رو كرد به ساقيو گفت ساقي توي پنج تا جام مي بريز و بيار اينجا پيش من. وقتي جامهاي مي رسيد اولي رو برداشت و در حالي كه رضا پيشش وايساده بود و هر دو رو به جمعيت بودند گفت خانوما و آقايون اولي رو مي خورم افتخار اون روزي كه منو اين آقا دوست بوديم و دوستيمون بي همتا بود. اولي رو سر كشيد و جام دومي رو برداشت گفت اينو مي خورم به ياد اون روزي كه اومدم در خونت گفتي منو نمي شناسي و دست رد به سينم زدي و درو روم بستي. دومي رو هم سر كشيد جام سوم رو برداشت و گفت اينو به افتخار اون دوتا دزدي مي خورم كه خدا سر راهم قرار داد و بهم پول قرض دادن تا بتونم كاروكاسبي راه بندازم. سومي رو هم سر كشيد جام چهارم رو برداشت و گفت اينو به افتخار خانمي مي خورم كه خدا سر راهم قرار داد و باهاش شريك شدمو همه ي دارو ندارمو مديونشم و حالا هم كه مادرزنمه. جام چهارم رو هم سر كشيد و جام پنجم رو برداشتو گفت اينو به افتخار دختر اون خانم مي خورم كه حالا زن خودمه. جام پنجم رو هم سر كشيد. همه ي مردم شروع كردن با هم حرف زدن.
رضا گفت صبر كنيد حالا نوبت منه. رضا به ساقي گفت براي منم پنج تا جام مي بريز. وقتي مي رو آوردن اولي رو برداشت و گفت اينو مي خورم به ياد اون روزي كه تو زندون با هم عهد بستيم ديگه خلاف نكنيم من به عهدم وفا كردم ولي تو نه. اوليو سر كشيد و دومي رو برداشت و گفت اينو مي خورم به ياد اون روزي كه اومدي در خونمون گفتم نمي شناسمت و درو روت بستم چون زن من قبلا قرار بوده مال تو بشه ممكن بود اگه مي ديديش به چشم ديگه اي بهش نگاه كني و منم غيرت دارم و دوست نداشتم به ياد گذشته بيفتي وناراحت بشي. دومي رو هم سر كشيد سومي رو برداشتو گفت اينو مي خورم افتخار اون دو تا دزدي كه خودم سر راهت قرار دادم. سومي رو هم سر كشيد و چهارمين جام رو برداشتو گفت اينو به افتخار مادرم مي خورم كه با تو آشناش كردم تا بتوني براي خودت كسي بشي. چهارمي رو هم سركشيد و پنجمين جام رو برداشتو گفت اينو به افتخار خواهرم مي خورم كه امشب عروسيشه.
چشمان هر دو از اشك تر شد و با صداي دست جمعيت آن دو يكديگر را در آغوش كشيدند.

می گوید سرنوشت تو را با اشک رقم زده ایم و تو را با درد آمیخته ایم

می گوید تو از جنس بارانی

اما نمی دانم چرا همیشه دلم باران می خواهد

آنقدر باران که اشک چشمانم در میان قطرات باران پنهان شود

زندگی به من آموخت که هیچ چیز و هیچ کس نیستم وتنها باید مطیع یکتا خالق هستی باشم

آری

زندگی به من آموخت که بسوزم و با زندگیم بسازم

پس لب از لب باز نمی کنم و می سوزم و می سازم

آری

سوختن هیچ نگفتن هنر است وتنها می گویم : دوستت دارم 
 

مهاتما گاندی

کنار خیابان ایستاده اید.خسته و کوفته منتظرید یک تاکسی خالی از راه برسد.اما آخر شب است و تمام تاکسی ها از مسافر پرهستند.رو به سوی آسمان میکنید واز خدا می خواهید برایتان یک تاکسی خالی بفرستد.مدتی نگذشته که یک تاکسی خالی پیش پایتان ترمز میکند.با خوشحالی سوار می شوید و با خنده میگویید:ای کاش آرزوی بزرگتری می کردم!و بهد فراموش میکنید.

دنبال کتابی میگردید اما پیدایش نمیکنید.در دل خود از کاینات می خواهید کتاب را به شما برساند .هنوز چند قدم دیگر نرفته اید که دست فروشی را میبینید که رو ی زمین بساط پهن کرده و با التماس از شما میخواهد که آن کتاب را از او بخرید.شما حیرت زده ان را میخرید و ته دلتان میگویید:عجب تصادفی ! ای کاش چیز بزرگ تری می خواستم و بعد فراموش می کنید.

فرض کنید پرنده ای سفید اما نامریی بالای سرتان به طور شبانه روزپرواز میکند و تصور کنید اسم این پرنده مرغ آمین است و هر دعایی را که شمابرلب آورید و یا حتی در دل بگردانید بلافاصله آمین میگویدو اجابت میکند برای پرنده مهم نیست دعای شما کوچک وبی اهمیت باشد یا بزرگ و حیرت آور.پرنده وظیفه اش اجابت دعای درون دل شماست.حال سوال این است ؟چه دعایی میکنید؟

آیا دعا می کنید که صد هزار تومان پول داشته باشید؟یا یک میلیون؟یاصد میلیون؟یا پانصد میلیون؟یا...چرا جایی متوقف میشوید و بالاتر نمیروید؟!نکند فکر میکنید اگر بیش اندازه معینی دعا کنید و آرزو داشته باشید از سهمیه مجاز خود تجاوز کرده اید و دیگر مرغ آمین شما را جدی نمیگیرد؟اما اگر این طور نباشد چه طور؟یعنی اگر آرزوهای مجاز شما سقفی نداشته باشد و شما قادر باشید که هر چیزی را در این عالم بخواهید و طلب کنید آن گاه چه می کنید؟

درکتاب"هفت قانون معنوی موفقیت" دیپاک چوپرا اولین قانون بی نهایت بودن فضای امکانات بالقوه در اختیار انسان است.یعنی اولین قانون معنویت پذیرش و درک درونی و عمیق این حقیقت است که دنیا و نعمت های آن بسیار بسیار بسیار بیشتر ز چیزی است که بتوان حتی تصورش راکرد و در این دنیا تحقق و اجابت و واقعی شدن هر رویاو آرزویی امکان پذیر است.

در واقع وقتی ما در دل خود دعا و آرزو را زمزمه  میکنیم در حقیقت اعتماد ما به موجودی است که قدرت و توانایی اش بی نهایت است و میتواند هر خواسته ای را اجابت کنددر غیر این صورت دیگر آرزو فایده ای ندارد.

فکر می کنید چرا خیلی ها به حقوق بخور و نمیرو زندگی ضعیف و شرایط سخت عادت می کنند و برای بهبود وضع خود تلاشی نمی کنند؟دلیلش خیلی ساده است چون فکر می کنند نعمت ها و ثروت های دنیا قبلا بین اهل دنیا تقسیم شده و سهم آن ها از زندگی همین است که دارند و بیشتر از آن هرگز نصیب شان نمیشود.به بیان ساده تر آن ها می گویند که امکانات هستی و کاینات حد ومرز مشخصی دارد و روزی مجاز هر فردی از همان لحظه تولدبر پیشانی او چسبیده است.

اما حقیقت این نیست! حقیقت این است که سهم هر کسی از نعمت های عالم بی نهایت است.دلیل این که تعدادی خاص بیشتر از بقیه به دست می اورند فقط این است که تعدادی دیگر از حق خود صرف نظر کرده و سهم خود را به انها واگذار میکنند.چگونه این کار را می کنند؟ خیلی ساده!با آرزو نکردن و نخواستن و طلب نکردن !

خیلی ها از مرغ آمین فقط یک تاکسی خالی یا یک کتاب معمولی می خواهند و طبیعی است که بلافاصله به خواسته خود می رسند.

برخی دیگردرخواست های بزرگ تر دارند.مثل شفای یک بیمار لا علاج و یا رفع گرفتاری های سنگین و طبیعی است که کاینات هم بسته به جدی بودن درخواست طلبشان را اجابت می کند.اما هستند کسانی که مطمئن وآرام وآسوده در روی زمین قدم میزنند و اصلا از نبودن روزی و کم شدن سهم شان در هستی نگران نیستند و حرص نمیزنند.آنها مطمئن هستند خالق کاینات هر چه را بخواهنددر هر زمانی که بخواهند برای شان مهیا میسازد و اصلا از این بابت نگران نیستند. این اشخاص باور دارند که میتوانند در هر روز بی نهایت آرزو کنند و مطمئن باشند که به آرزو و خواسته خود می رسند.البته کم نیستند مخالفانی که میگویند ارزو های بشر سقفی دارد

و بی نهایت نیست اما معتقدان به تمام نشدنی بودن رحمت و برکت کاینات همیشه سوالی می پرسند و آن این است: "اگر بی نهایت بود چی؟آیا آن موقع پشیمان نمی شویم که چرا آرزوهای بیشتر و بزرگ تری در دل نپروراندیم؟!

روزها یکی پس از دیگری می گذرند و این منم که قافله عمر را از

گذرگاه خیال عبور داده و دفتر خاطرات ذهن را ورق می زنم و گاه

اشگ در چشمانم حلقه می زند و گاه لبریز از شوق می گردم.

زندگی آمیزه ای است از تلخ و شیرین تا ندانی شوری چیست و تا زخم

روزگار را روی بدن و اندیشه ات حس نکنی هرگز شیرینی موفقیت

را درک نخواهی کرد.

موفقیت یعنی جهش و جهش زمانی است که تو از حــــــضیض به

 اوج می رسی و این لحظه ای است که درد را با آغوش باز حس

کرده ای و حال مفهوم حلاوت را درک می کنی.

هر بهار را خزانی و هر خزانی را بهاری است و بهار بی معنا می بود اگر

خزانی وجود نمی داشت.

آری زندگی همچون فصول سال است، هر فصل رنگی تازه به خود

می گیرد و هر فصل زیبایی خاص خود را دارد و این منم که غم های

زندگی ام را هم دوست دارم و وقتی خاطرات گذشته را مرور می کنم

سختی هایش را بار دیگر در می نوردم و خودم را می بینم که کوه

مشکلات را پشت سر نهاده ام. شوقی مضاعف در وجودم حس می کنم

 و می پذیرم که زندگی با غم و اندوهش باز هم زیباست. 

آری.... آری زندگی زیباست

زندگی آتشگهی دیرینه پابرجاست

گر بیفروزیش

رقص شعله ها در هر کران پیداست

و رنه خاموش است و خاموشی گناه ماست

Going Under

Now I will tell you what I've done for you

حالا به تو خواهم گفت كه به خاطر تو چه كار كرده ام

50 thousand tears I've cried

پنجاه هزار قطره اشكي كه به خاطرت گريه كردم

Screaming Deceiving and Bleeding for you

فرياد زدم ، فريب خوردم و خون ريختم به خاطر تو

And you still won't hear me

و تو هنوز صداي منو نمي شنوي

( going under)

Don't want your hand this time I'll save myself

ديگه دستهاتو نميخوام اين بار خودم خودم رو نجات خواهم داد

Maybe I'll wake up for once

ممكنه اين فقط يه بار باشه كه بيدار ميشم

Not tormented daily defeated by you

ديگه عذاب نخواهم كشيد و در مقابل تو شكست نمي خورم

Just when I thought I'd reached the bottom

فقط زماني كه فكر كنم به انتها رسيدم مي ميرم

I'm dying again

من دوباره ميميرم

I'm going under

من سقوط ميكنم

Drowning in you

در تو غرق مي شم

I'm falling forever

من براي هميشه سقوط مي كنم

I've got to break through

من دارم مي شكنم

I'm going under

من سقوط ميكنم

Blurring and Stirring the truth and the lies

بين راستي و دروغ در ابهام و سردرگمي ام

So I don't know what's real and what's not

نمي دونم چي درسته و چي درست نيست

Always confusing the thoughts in my head

هميشه افكارم توي ذهنم گيجم ميكنن

So I can't trust myself anymore

ديگه به خودم هم نميتونم اعتماد كنم

I'm dying again

من دوباره مي ميرم

I'm going under

سقوط ميكنم

Drowning in you

در تو غرق ميشم

I'm falling forever

من براي هميشه سقوط ميكنم

I've got to break through

من دارم ميشكنم

So go on and scream

ادامه ميدم و فرياد ميزنم

Scream at me I'm so far away

فرياد بزن منو كه خيلي دورم

I won't be broken again

دوباره نخواهم شكست

I've got to breathe I can't keep going under

من نفس ميكشم ، ديگه سقوط نميكنم

شنبه ها :میگویی دوستت دارم

یکشنبه ها:تهمت می زنی

دوشنبه ها:قهر می کنی

سه شنبه ها:فکر می کنی

چهارشنبه ها:می فهمی

پنجشنبه ها:می بخشمت

جمعه ها:فراموش می کنم

يه اتاقي باشه گرمه گرم..روشنه روشن.. تو باشي منم باشم..

کف اتاق سنگ باشه سنگ سفيد.. تو منو بغلم کني که نترسم..

که سردم نشه..که نلرزم....

اينجوري که تو تکيه دادي به ديوار..پاهاتم دراز کردي.. منم اومدم

نشستم جلوت و بهت تکيه دادم.. با پاهات محکم منو گرفتي ..

دو تا دستتم دورم حلقه کردي.. بهت مي گم چشماتو مي بندي؟

ميگي اره بعد چشماتو مي بندي ...

بهت مي گم برام قصه مي گي ؟ تو گوشم؟ مي گي اره بعد

شروع مي کني اروم اروم تو گوشم قصه گفتن.. يه عالمه قصه

طولاني وبلند که هيچ وقت تموم نمي شن..

مي دوني؟ مي خوام رگ بزنم..

رگ خودمو..مچ دست چپمو..يه حرکت سريع.. يه ضربه عميق..

بلدي که؟ ولی تو که نمي دوني مي خوام رگمو بزنم ..

تو چشماتو بستي ..نميدوني من تيغ

رو از جيبم در ميارم..نمي بيني که سريع مي برم..نمي بيني خون فواره

مي زنه..رو سنگاي سفيد..نمي بيني که دستم مي سوزه و لبم رو گاز

می گيرم که نگم اااخ که چشماتو باز نکني و منو نبيني.. تو داري قصه

مي گي.. من شلوارک پامه..دستمو مي ذارم رو زانوم..خون مياد از دستم

ميريزه رو زانوم و از زانوم ميريزه رو سنگا..قشنگه مسير حرکتش..

حيف که چشمات بسته است و نمي توني ببيني.. تو بغلم کردي..مي بيني

که سرد شدم..محکم تر بغلم ميکني که گرم بشم.. مي بيني نا منظم نفس

مي کشم..تو دلت ميگي آخي دوباره نفسش گرفت. مي بيني هر چي

محکم تر بغلم مي کني سرد تر ميشم.. مي بيني ديگه نفس نمي کشم..

چشماتو بازميکني مي بيني من مردم.. مي دوني ؟

من مي ترسيدم خودمو بکشم از سرد شدن ..

از تنهايي مردن.. از خون ديدن..وقتي بغلم کردي ديگه نترسيدم..

مردن خوب بود ارومه اروم... گريه نکن ديگه..

من که ديگه نيستم چشماتو بوس کنم بگم خوشگل شدياااا بعدش تو همون

جوري وسط گريه هات بخندي.. گريه نکن ديگه خب؟ دلم مي شکنه..

دل روح نازکه.. نشکونش خب؟

بزار باز هم گله کنم

ازخدا...

از نبودت...

از دوریت...

.................

خدایا

.................

رخسارش جانم را به آتش میکشد وقتی به خنده وا میشود

کاش به من اطمینان میدادی که قلبش از آن من است

تا همیشه ...

اما

دیشب به خواب او را با یاری زیبا دیدم...

قطره اشکی در چشمانم راه یافت....

پرسیدم:

آیا او؟.....م....من.....؟؟؟

و زبانم گرفت....

دیگر هیچ نپرسیدم....

فقط نظاره کردم....چشمانش را......و باز دیوانه تر گشتم

فریاد کشیدم دوستت داشتم.....چرا یا من چنین کردی...؟

نگاهم کردی ....

تنها نگاهم کردی....

و من آن نگاه در خواب را نمیدم به هزاران هزارن دیگر...

آره

پسراهم عشق رو می فهم

...

       سلام امروز تولد دوست خوبم محمود دهقان هست

                                                          امیدوارم همیشه خوش باشی

سراغم رو نگیرید... فکر کنید به طور مبهمی از صفحه ی زندگی پاک شدم!

              من دیگه وجود خارجی ندارم. زندگی ندارم. فقط: نفس میکشم.. اون هم به سختی!

              نگران نباش! به زودی نفسم هم زحمتش رو کم میکنه.

             تا ابد...

به کودکی گفتند : عشق چیست ؟



گفت : بازی



به نوجوانی گفتند : عشق چیست ؟



گفت : رفیق بازی



به جوانی گفتند : عشق چیست ؟



گفت : پول و ثروت



به پیرمردی گفتند : عشق چیست ؟



گفت : عمر



به عاشقی گفتند : عشق چیست ؟



چیزی نگفت ، آهی کشید و سخت گریست

  

سلام دوست عزیز  ۱۸/۱۲/۱۳۶۷  من به دنیا اومدم امروزم جشن تولدم است

گریه کردن تا سحر کار من است

شاهد من چشم بیمار من است

فکر کردم که او یار من است

نه! فقط در فکر آزار من است

نیتش از عشق تنها خواهش است

”دوستت دارم“ دروغی فاحش است

یک شب آمد زیر و رویم کرد و رفت

بغض تلخی در گلویم کرد و رفت

پایبند جستجویم کرد و رفت

عاقبت بی آبرویم کرد و رفت

این دل دیوانه آخر جای کیست

آنکه مجنونش منم لیلای کیست

مذهب او هر چه بادا باد بود

خوش به حالش کینقدر آزاد بود

بی نیاز از مستی می شاد بود

چشم هایش مست مادر زاد بود

عــــزیـــــز راه دورم بی تـــــو چه سوت و کورم ღღ

          بی تـــو به مفت می ارزم به دنیـــا زیر قرضم

     قـــــربونت برم الهــــــی شاپرک امیـــدم

        ღღ روزنه امیــــدم،خورشید دل طلایـــی، قصیده رهــــایی

حالا که حرف دل و راه دلامون یکــــی شد

             آسمون پر ستــــاره ی شبامون یکــــی شد ღღ

                        هر چــی دارم مال تــــو، باقی عمـــرم مال تــــو

 شعر های عاشقونـــم اگه نمردم مال تــــو

                                      ღღ مال و منالـــی ندارم

                        اما ستاره ها رو هر چی شمرم مال تــــــو

 توی قمار زندگـــی هر چی که باختیم پای مــــن ღღ

      هر چـــی که بردیم مال تـــــو

                  ღღ قــربـــونت برم الهـــــی عــــزیـــز را دورم ღღ  

من تو این روز دایی شدم 

همه پرنده ها دعوت بودند                                               

جشن آواز

اما گنجشک هنوز                                                                                

چشم به راه پست چی

روی سیم برق نشسته است

آن را که وفا نیست ز عالم کم باد

دیدی که مرا هیچ کسی یاد نکرد

جز غم که هزار آفرین بر غم باد

مرگ من روزی فرا خواهد رسید

در بهاری روشن از امواج نور

در زمستانی غبار آلود و دور

یا خزانی خالی از فریاد و شور

مرگ من روزی فرا خواهد رسید:

روزی از این تلخ و شیرین روزها

روز پوچی همچو روزان دگر

سایه ای زامروزها ، دیروزها !

دیدگانم همچو دالانهای تار

گونه هایم همچو مرمر های سرد

ناگهان خوابی مرا خواهد ربود

من تهی خواهم شد از فریاد درد

می خزند آرام روی دفترم

دستهای فارغ از افسون شعر

یاد می آرم که در دستان من

روزگاری شعله می زد خون شعر

خاک میخواند مرا هر دم به خویش

می رسند از ره که در خاکم نهند

آه شاید عاشقانم نیمه شب

گل بروی گور غمناکم نهند

بعد من ناگه به یکسو می روند

پرده های تیره ی دنیای من

چشمهای ناشناسی می خزند

روز کاغذ ها و دفتر های من

در اتاق کوچکم پا می نهد

بعد من ، با یاد من بیگانه ای

در بر آئینه می ماند بجای

تار مویی، نقش دستی ، شانه ای 

می رهم از خویش و می مانم ز خویش

هر چه بر جا مانده ویران میشود

روح من چون بادبان قایقی

در افقها دور و پنهان می شود

می شتابند از پی هم بی شکیب

روز ها و هفته ها و ماهها

چشم تو در انتظار نامه ای

خیره می ماند بچشم راهها

لیک دیگر پیکر سرد مرا

می فشارد خاک دامنگیر خاک

بی تو ، دور از ضربه های قلب تو

قلب من می پوسد آنجا زیر خاک

بعد ها نام مرا باران و باد

نرم می شویند از رخسار سنگ

گور من گمنام می ماند به راه

فارغ از افسانه های نام و ننگ

خستم خیلی خسته احساس پوچی سراسر وجودمو گرفته

بیهودگی بدجوری اذیتم میکنه

کارم شده چوب خط انداختن واسه روزام که ببینم  کی تموم میشه!!!

کی اتفاق تازه ای میفته تا از این کلاف سر در گم بیام بیرون!!!

۱۵ روز دیگه از پیش همه می ریم

یک پنجره برای دیدن

یک پنجره برای شنیــــــــــــــــــدن

یک پنجره که مثل حلقه ی چاهــــــــــــــــــــــــی

در انتهای خود به قلب زمین می رســـــــــــــــــــــــــــــــــــــد

و باز می شود به سوی وسعت این مهربانی مکرر آبی رنـــــــــــــــــــــــگ

یک پنجره که دست های کوچک تنهایــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی را

از بخشش شبانه ی عطر ستاره های کریــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم

سرشار می کنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد

و می شود از آنجـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــا

خورشید را به غربت گل های شمعدانی مهمان کــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرد

یک پنجره برای من کافیســــــــ*ـ*ـ*ـ*ــــــــ*ـ*ـ*ـ*ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت

*ـــــــــــــــــــــــــــــــــــ*ـــ ـــــ ــــــ ـــــ ـــــ ــــ ـــــ*ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ*

*ــــــــــــــــــــــــــــــ*ــــــ ـــــ ــــ ـــــ ــــ ـــ*ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ*

*ـــــــــــــــــــــــــ *ــــ ـــ ــــ ــــ ـــ*ــــــــــــــــــــــــــــــــ*

*ـــــــــــــــــــــــــ*ــ ـــ ـــ ـ*ـــــــــــــــــــــــــــــ*

*ــــــــــــــــــــــ*ـ ـ*ـــــــــــــــــــــــ*

*ـــــــــــــــــــــ*ــــــــــــــــــــ*

*ـــــــــــــــــــــــــــــ*

*ــــــــــــــــ*

*ــــــ*